Jacy jesteśmy? Czy się boimy? A może potrzebujemy waszej litości? Odpowiadam: Nie. Tworzymy blog, by udowodnić innym chorym, że warto cieszyć się z życia pomimo przeciwności losu. Dajemy nadzieje.
Zostałem kiedyś zapytany:, „dlaczego niebieski płomień, przecież kolorem nadziei jest zielony?". Bez wahania opowiedziałem: nie jesteśmy żadną Ligą Ochrony Przyrody. Niebieski to kolor nieba, patrzymy w nie, gdy myślimy o rzeczach przyjemnych a zarazem niedostępnych - takich jak swobodny lot ptaków. Latać nie umiemy, ale któż może zabronić o tym marzyć, marzenia uwalniają od ograniczeń. Tacy właśnie jesteśmy odważni i niepoprawni w marzeniach jak Ikar. Jeśli spadniemy w dół, to na pewno nie bez huku - usłyszycie o Nas jeszcze!
